Dlaczego czasem zachowujemy się jak dzieci (nawet mając 30, 40 czy 60 lat)?

Każdemu z nas zdarza się zachować w sposób, którego później nie rozumiemy — wybuchnąć gniewem, zamknąć się w sobie, przestraszyć czegoś absurdalnego albo podjąć irracjonalną decyzję.
I to nie dlatego, że jesteśmy „niedojrzali”.

Dzieje się tak dlatego, że każdy dorosły nosi w sobie kawałki nierozwiązanej historii z dzieciństwa — przekonania, schematy i emocje, które nigdy nie dostały naszej uwagi.

Rodzice nie zawsze byli obecni.
Czasem robili, co mogli, ale sami nie umieli rozmawiać o emocjach.
Czasem brakowało im dojrzałości, spokoju albo czasu.

I tak zostają w nas niedokończone lekcje, które później odbijają się w dorosłym życiu.

Twoje wewnętrzne dziecko nie jest „infantylne” – jest nierozumiane

W dorosłym życiu to my mamy obowiązek zająć się swoim wewnętrznym dzieckiem:

• tym, które kiedyś nie dostało wsparcia,
• tym, które żyje w starych przekonaniach,
• tym, które zatrzymało się na trudnych emocjach.

I chociaż korzystam z psychoterapii, to widzę, jak wielką rolę odgrywa samoobserwacja.
Bez niej trudno o wgląd i prawdziwe poznanie siebie.

Jakie schematy w nas siedzą? Czasem bardzo bolesne

Gdy zaczynamy patrzeć na siebie uważniej, odkrywamy, że w środku żyje masa schematów, które codziennie wpływają na nasze decyzje.

Przykłady?

• „To była moja wina, że rodzice się rozwiedli.”
• „Coś jest ze mną głęboko nie tak, skoro tata mnie nie kochał.”

To myśli dziecka, które próbowało zrozumieć świat po swojemu — i zrobiło to najlepiej, jak potrafiło.
Niestety, te przekonania ciągniemy ze sobą w dorosłość, często nieświadomie.

Wpływają na:

• poczucie własnej wartości,
• relacje,
• to, jak siebie widzimy,
• jak reagujemy na krytykę,
• nasz poziom sprawczości i szczęścia.

Mój własny schemat: lęk przed odrzuceniem

U mnie ostatnio odezwał się schemat dążenia do perfekcji — to takie wewnętrzne dziecko, które mówi:

„Muszę być idealny, bo inaczej mnie nie zaakceptują.”

Trudne.
Nierealne.
Bolesne.

Ale dzięki terapii, samoobserwacji i wglądom uczę się, że to tylko część mnie.
Potrzebuje nie presji, ale zrozumienia.
Nie krytyki, ale oparcia.

I to jest właśnie rola Wewnętrznego Dorosłego.

Kim jest Silny Wewnętrzny Dorosły?

To nie jest jakaś „duchowa wersja siebie”.
To konkretny zestaw umiejętności emocjonalnych, które możemy rozwijać.

Wewnętrzny Dorosły:

• tłumaczy dziecku, co jest realne, a co nie,
• pokazuje, że nie musimy być idealni,
• zastępuje stare przekonania czymś zdrowszym,
• daje wsparcie, którego kiedyś zabrakło,
• reguluje emocje, zamiast je tłumić,
• patrzy na sytuację racjonalnie i spokojnie.

Tak jak tłumaczyłbyś własnemu dziecku z miłością i łagodnością, jak działa świat — tak samo możesz tłumaczyć samemu sobie.
Bo wszystko, co dzieje się w środku, prędzej czy później przekłada się na życie na zewnątrz.

Dlaczego to takie ważne?

Bo dopiero kiedy:

• zobaczysz schemat,
• zrozumiesz go,
• zaopiekujesz się nim,
• postawisz granice wewnętrznym głosom,

— zaczyna się prawdziwa zmiana.
Nie ta powierzchowna, ale taka, która przynosi spokój, satysfakcję i większą wolność od starych historii.

Podsumowanie

W każdym z nas mieszka dziecko — zranione, zagubione, przestraszone lub samotne.
I w każdym z nas może narodzić się Wewnętrzny Dorosły, który:

• daje wsparcie,
• wprowadza rozsądek,
• wypełnia braki,
• przynosi zrozumienie,
• buduje nowe, zdrowe przekonania.

A to wymaga tylko trzech rzeczy:
samoobserwacji,
wglądu,
i trochę odwagi, żeby zajrzeć do środka.